Mijn big-ass smile.
Dat is wat mensen het vaakst van mij onthouden.
En dat klopt als een bus, ik ben een happy-go-lucky kinda girl.
Maar laat je niks wijsmaken: I've fought hard. Het was niet altijd roze eenhoorns en regenbogen.
Op mijn 16de verging ik van de pijn. Mijn rug.. was killing me.
En van daar ging het downhill.
Op mijn 19de moest ik zelfs mijn studies on hold zetten omdat ik bedlegerig was. Twee weken na de start van het tweede jaar, nadat ik met vlag en wimpel voor het eerste was geslaagd, moest ik de handdoek in de ring gooien door de pijn. Dat suckte big time. Zo kon het niet verder..
Ik rende van dokter naar dokter.
"Niks te vinden", was het snoeiharde verdict, keer op keer.
Niemand geloofde dat ik ziek was. De dokters niet, de universiteit niet en sommige vrienden niet. Want ondanks alle pijn bleef de smile op mijn gezicht staan (na dagen in bed liggen een keertje buitenkomen: hoe content zou je zelf zijn?).
Onbegrip. Ongeloof. Eenzaamheid. En de pijn in mijn lichaam bleef, elke seconde van elke dag.
Tien maanden later zat ik volledig aan de grond. Ik zag geen licht meer aan het einde van de tunnel.
En toen sprak mijn buurvrouw deze gevleugelde woorden. Ze staan in mijn geheugen gegrift:
"Vlak voor de ridder de prinses bevrijdt, moet hij de draak verslaan. Je bent er bijna."
Wat er toen gebeurde, heeft ervoor gezorgd dat ik een 7-figure business uitbouwde. 🥹
