Ik vloog naar New York. The Big Apple. The city of dreams.
Er vond een beurs plaats, MAGIC, waar ik al een jaar van droomde om die eens te bezoeken. Een fashionbeurs met jonge, upcoming brands. Daar zou ik van smulllleeeen, en ik zou je meenemen in het hele proces op Instagram en TikTok.
We boekten de vlucht. Dan het hotel. En ik voorzag alvast een alternatief voor mijn Dyson, want die werkt niet met een Amerikaanse stekker.
Tickets voor de beurs? Daar maakte ik me het minste zorgen over.
Tot bleek dat er allerlei issues opdoken met de beurs. Ik kreeg nergens een antwoord, en kon geen tickets kopen.
Don't force it, dacht ik. Ik zou het later wel fixen. Mijn papa en ik vlogen al op zaterdag, terwijl de beurs pas op woensdag was. Genoeg tijd om het op te lossen.
Misschien een ongebruikelijke reispartner op je 30ste trouwens, je papa. Maar wel een heel gezellige. 🥹
Ik kon wel wat vakantie gebruiken
En of die beurs er nu van kwam of niet, het zou leuk worden. Eerlijk gezegd kon ik wel een beetje vakantie gebruiken. Want naast het runnen van 3 bedrijven, had ik recent wat ingrijpende gebeurtenissen meegemaakt.
- 24 november: Silas werd geboren, mijn engel van een petekindje.
- 5 december: mijn lieftallige opa stierf.
- Januari: mijn 14-jarig hondje Polleke takelde steeds verder af en had veel zorg nodig, om uiteindelijk op 9 februari ook zijn laatste adem uit te blazen.
En naast zoveel leuke launches en events op de kalender, kreeg ik bijna geen ruimte om tot rust te komen. Dat weerspiegelde zich in mijn HRV. Oef, da's beschamend.
HRV is je "heart rate variability". Ik heb een Oura-ring, en vooraleer ik die had, had ik nog nooit gehoord van HRV. Sinds ik hem heb, let ik enorm op deze parameter. Kort door de bocht geeft hij een indicatie van je "veerkracht" tegenover stress.
Een weekje wandelen en chillen in New York? Misschien exact wat ik nodig had.
Fantastische dagen
Het waren fantastische dagen. We wandelden wel 100 kilometer samen. Elke dag iets van een 20.000 à 25.000 stappen. Te zot.
De beurs? Daar kon ik geen tickets meer voor krijgen. Ik dacht: "Laat het gaan. If it's not meant to be, forceer het dan niet."
En ik genoot van elke minuut in de koude wind, met het zalige winterzonnetje op mijn gezicht.
En toen werd ik ziek
Een paar uur voor we moesten vertrekken, werd ik heel... erg... ziek.
Ik sliep, was ziek, sliep, was ziek, en de klok tikte genadeloos verder.
Hoe zou ik in godsnaam, zwetend en kotsend (pardon my French), naar de luchthaven geraken voor een vlucht van 8 uur?
Ik had het ijskoud. En dan zo warm dat ik dacht dat ik zou flauwvallen.
Nog 3 uur te gaan. Ik kon niet wakker blijven. Mijn koffer was nog niet gepakt, en ik was nog steeds in pyjama. En dan was het nog 2 uur voor we uit de kamer moesten.
Een halfuurtje nadat ik het briljante idee had om een ibuprofen te nemen, vond ik de kracht om het vogelnest uit mijn haar te kammen. Oef. Een lichtpuntje.
In allerijl probeerde ik mijn koffer in te laden. Ik heb alles er gewoonweg in gesmeten, uiteraard. Het kon me niks meer schelen, zolang ik maar heelhuids thuis geraakte.
Ik viel in slaap in de lobby, wachtend op de taxi. Ik viel in slaap in de taxi. Ik viel in slaap in de luchthaven. En tussendoor was ik zò, zò ziek.
De roll of shame
En toen deed ik iets dat ik zelf nooit had verwacht.
Als Ehlers-Danlos-patiënt wist ik dat je eigenlijk altijd en overal rolstoelassistentie mag vragen in elke luchthaven, no questions asked. Er zijn veel redenen waarom je assistentie nodig hebt, en eigenlijk heeft niemand daar iets over te vragen. Je moet het alleen durven.
Ik was way past that point. Dus ik vroeg rolstoelassistentie.
En ik traande uit onmacht terwijl de assistentie mij door de luchthaven duwde.
Ik voelde me zo slecht. En beschaamd. En een last. En zo ongelooflijk bekeken.
En toen voelde ik me ellendig voor alle mensen die elke dag in een rolstoel zitten en zich elke dag bekeken voelen.
Toen ik thuiskwam, heb ik bijna 3 dagen niets anders gedaan dan geslapen. Het gaat stilaan een tikje beter. Maar ik wilde dit kwijt.
We vergelijken ons allemaal online
En daar worden we zelden beter van. Zeker als je je kwetsbaar voelt, heeft het geen zin om te gaan vergelijken.
- De ene is digital nomad en reist zorgeloos door Bali en Thailand.
- De ander is financieel succesvol en heeft een groot bedrijf met mégaveel klanten en een groot team uitgebouwd.
- De ander heeft de perfecte gezinssituatie en leidt haar droomleven op het Antwerpse Zuid.
Zo lijkt het gras altijd een beetje groener aan de overkant.
Ik ben hier om je eraan te herinneren: elk huisje heeft zijn kruisje.
Welke stories zag je van mij online? Die leuke in hotels en restaurants. Shoppend, koffiedrinkend en genietend van de zalige zon in New York. Inderdaad.
Welke zag je niet? Die waarin ik beschaamd door de luchthaven werd geduwd in een rolstoel, omdat ik zo ziek was dat ik niet kon wandelen.
Dat is zeker niet bewust of opzettelijk om te misleiden. Ik vind transparantie zelf al ZO belangrijk. Er zijn alleen zo veel creators, en niet iedereen heeft jouw welzijn in het achterhoofd.
Soms is het gewoon makkelijker. Of willen we niemand opzadelen met ons gezeur. Of denken we op die manier niks te kunnen bijdragen. In de juiste context zijn al die redenen geldig. Toch kan het énorm vertekenend zijn.
Waarom ik dit toch neerschrijf
Ik heb getwijfeld of ik dit zou neerschrijven. Ik ben nog steeds niet helemaal op mijn plooi, en als ik niet helder kan denken, maak ik liever geen beslissingen. Dit verhaal zat alleen al een aantal dagen in mijn pen. En ik pleit graag voor meer transparantie.
Want ook ik "spiral" soms als ik mezelf online vergelijk. Ik doe het niet bewust, en ik ben héél blij met mijn leven. Maar toch. Het gebeurt bijna automatisch.
Als ik één ding wil voor jou, is het dat je je béter voelt. Een pak beter. Zeker in deze community.
Elk huisje heeft zijn kruisje. Ook dat van mij. Deze community van Business Besties en BrandBabes is hier om je te empoweren. En eerlijkheid hoort daarbij.
Oh, en nog dit: mijn HRV is weer oké. Dus in the end, it was worth it. 💗
