Denk eens terug aan een moment waarop alles veranderde in je leven.
Zo jouw grootste kantelpunt, persoonlijk.. Heb je iets in gedachten? Oké, effe vasthouden..
De kans is vrijjjjj groot dat die transformatie maar.. vijf minuutjes duurde. Vijf minuutjes waarin je iets deed waar je hart van bonsde. Zo een beetje "feel the fear and do it anyway"-gewijs. Snap je wat ik bedoel? 💗
De "durf"-mail versturen. De vraag gewoon stellen. #DTV. Op "VERZENDEN" drukken.
Vijf minuten.. ongemak. Frictie. En dan... in de profetische woorden van Erik Van Looy: "was 't gebeurd", en kon je niet meer terug.
Meestal was het achteraf dan ook nog eens niet EEEENS zo zot of spannend of groot of wild als je eerst had gedacht.
Wachten op een gevoel
Ik denk daar zelf best wel veel aan. Hoe ouder ik word, hoe minder ik durf namelijk. Vroeger deed ik niets liever dan in de Typhoon in Bobbejaanland "EN NOG EEEEENS, WOOOHOOO" roepen, maar ik word steeds.. voorzichtiger. Dus ik heb steeds meer "moed" nodig. En ik denk dat ik niet alleen ben. Want ik zie zoveel vrouwen gewoon "wachten" op een gevoel dat misschien wel nooit komt.
Ze wachten tot ze zich klaar voelen. Tot het niet meer spannend of "eng" is. Tot ze zeker weten dat het allemaal goed genoeg is, tot in de puntjes ofzo.
Maar het probleem is.. dat gevoel komt niet. Nooit. Want je ergens "klaar voor voelen" is vaak eigenlijk een illusie. Het is eerder een besluit..
Wat er wél komt, is het besef achteraf dat het maar vijf moedige minuten duurde.
Op "post" duwen
Op "post" duwen is voor veel ondernemers ook zo'n moment. Je twijfelt, je bekijkt het nog eens (10x, haha), je denkt: "Misschien is morgen een beter moment?" Maar dan post je toch. En dan?? Draait de wereld gewoon... ruuuuustig door.
Vijf minuten moed. Meer is het vaak niet. 🔥
