De eerste keer dat ik mezelf op video zag (in een contentcontext), heb ik serieeeeeeus geweend.
Oh my LORD.
Ik vond mijn stem verschrikkelijk. En mijn kop???? Ben ik een ALIEN OFZO???? Ik vond mezelf terugzien op beeld gewoon ver-schrik-ke-lijk. Ik dacht: dit kan ik écht noooooit never online zetten.
Ik moest bijna overgeven van de stress. Ik was vooral comfortabel met geposeerde foto's. Daar kon ik lekker alles controleren.
Ik wist: ik MOET dit kunnen. Want ik zag de voordelen. "Dit gaat het zijn", dacht ik toen. Dus ik moest erdoor.
In de weken en maanden nadien postte ik meer dan eens met klamme handjes. Op "POST" duwen en dan meteen mijn gsm omdraaien, zodat ik de reacties niet zag enzo. 😩
Heftig. Relatable misschien voor u?
Hoe ik dat eerst gedaan heb
- Filmpjes zonder praten. Om te wennen nam ik eerst filmpjes op zonder te praten. Barf. Vond ik ook eng. Het was wel énkel beeld. Effe wennen aan dat beeld en dat gevoel.
- Praten, en nog niks posten. Pas in de volgende fase begon ik te praten. Nog altijd zonder iets te posten. Gewoon effe opnemen op mijn telefoontje en terugkijken (en gruwelen, lol). En dat elke keer opnieuw.
- Er "over" zijn. Tot ik er op een dag gewoon "over" was. Ik was het beu om bang te zijn voor mijn eigen gezicht.
En sindsdien heb ik nooit meer omgekeken. 🔥
Het is ook nu niet altijd leuk
Denk nu niet dat ik het ALTIJD leuk vind, he. Helemaal niet zelfs.
Er zijn nog altijd dagen (of zelfs weken) dat ik me onzeker voel. Of dat ik denk: ik heb echt niks te vertellen vandaag. En weet je wat? Dan post ik TOCH. Want ik weet intussen welke méga voordelen het oplevert.
Posten heeft mijn leven veranderd. Mijn brands, mijn omzet, mijn hele business leunt erop. En zot genoeg begon dat met een 22-jarig meisje dat huilde om haar eigen stem.
Dus als jij nu denkt "ja, maar ik durf dat niet": ik weet ZOOO HARD hoe dat voelt. 💗
Daar moet je effe door. Dat is gewoon het begin. Het hoort erbij.
Het enige wat je nodig hebt, is een klein portietje moed. ✨
