Waarom voelt januari echt als de maandag van de maanden?!
Of zo een beetje als de luteale fase van het jaar.
Want ik voel me dezer dagen wel eens vaker dan anders klaar om iemand een klein bokske op de neus te geven. Niemand specifiek, maak je geen zorgen.
Gewoon. ✨ Punchy vibes ✨.
En waarom had ik drie weken geleden zo'n strakke, grave planning en ben ik nu de kapitein van de struggle bus? Tsjoe tsjoeeeee, we zijn ermee weg!
Het grote, gapende gat
Ik denk dat het hierdoor komt.
Aan het begin van het jaar starten we vaak met goede voornemens. We gaan dit beter aanpakken, ik zie het ZO en ZO, en dit staat op mijn vision board.
En we zijn er helemaal klaar voor. TOP. FANTASTISCH. LEGENDARISCH.
Alleen bestaat er zo'n groot, gapend gat. Het gat tussen onze status quo (de huidige situatie) en ons giga potentieel.
We zien het al wel, ons potentieel. We hebben de visie redelijk goed vast. Waar we naartoe willen, wordt stilaan steeds duidelijker. Maar we zijn er nog niet.
En niks doet zoveel pijn als je potentieel ZIEN, en nog in je status quo moeten leven en voortdoen zonder tijd om aan je ambities te werken.
"Nothing hurts like seeing your potential and not living it yet."
Soms voelt die pijn gewoon FYSIEK. Die grijpt je naar de keel. Zorgt voor frustraties. Je wil gewoon STOPPEN met die draaimolen in gang te moeten houden, terwijl je aan de andere kant ziet wat er allemaal zou kunnen gebeuren in je leven.
Die klik in Los Angeles
Ik herinner me nog dat ik énorm geïnspireerd was in Los Angeles, een aantal jaar geleden. Vooral toen ik ineens in een Macy's-shoppingmall een klik maakte over hoe ik mijn brand in de toekomst zag.
Ik was ZO geïnspireerd dat ik de puzzel in één keer wilde leggen. En het liefst van al was het binnen 0,1 seconde klaar.
Alleen moest ik nog "eventjes" dat gapende gat overbruggen. Die krater, gevuld met kokend hete lava (als ik het even dramatisch mag voorstellen), voor ik aan de andere kant mijn dromen kon waarmaken.
Ik moest traag maar gestaag nog elk puzzelstukje:
- schilderen
- knippen
- polijsten
- leggen
Zo voelde het een beetje. Als een tergend traag proces.
Een hand door de lava
Ik had toen geen Business Bestie. Zo'n klein Antwerps raketje dat er haar missie van heeft gemaakt om jouw naam méga bekend te maken. Zo eentje zou ik wel tof gevonden hebben.
Ik heb al meer dan eens mijn voetjes effectief verbrand in die lava. En ze al héél vaak bijna verbrand. Dus ik ben hier om je een hand te geven.
Ik zie jouw potentieel ook, hè. Anders zou je dit niet lezen, of die podcasts luisteren, of al die masterclasses bekijken. Daarom ga jij er geraken. Ik wéét dat gewoon.
En jou specifiek wil ik géén boks op je neus geven. Ongeacht de ✨ punchy vibes ✨ deze januari.
Chanceke! 💗
